De ongehaaste en relaxte sfeer, afwezigheid van de grote toeristenmassa's, prachtige middeleeuwse heuvelstadjes, perfecte stranden, heerlijk zongerijpt eten en wijn maken het vinden van een vakantiewoning in Apulië een perfect idee voor diegenen die even heerlijk willen ontspannen en er tussenuit willen tijdens hun volgende vakantie. Wat echter minder voor de hand ligt voor diegenen die een bezoek aan de "hiel" van Italië plannen, is dat het een ideale bestemming is voor geschiedenis- en architectuurliefhebbers. Met talloze archeologische musea, Griekse en Romeinse ruïnes, verbazingwekkende kathedralen en imposante kastelen en forten verspreid over de regio, heeft Apulië een ongelooflijke rijkdom aan cultureel erfgoed en geschiedenis om te ontdekken, hoewel het misschien niet dezelfde reputatie heeft in internationale media of toeristische gidsen. Eindeloos fascinerend en zonder de wachtrijen die andere bestemmingen in Italië zo kunnen teisteren, is dit de ideale plek om die ontspannen vakantiesfeer zonder onderbreking voort te zetten, zelfs als je van plan bent om lokale attracties en pareltjes te gaan bewonderen. Een van de pareltjes is het legendarische en pittoreske Abbazia di Santa Maria in Cerrate...
Gelegen aan de provinciale weg die de steden Squinzano en Trepuzzi met Casalabate verbindt,
de Abbazia di Santa Maria a Cerrate, of de abdij van Santa Maria in Cerrate, is een sfeervol architectonisch pareltje en een van de belangrijkste voorbeelden van de Romaanse stijl van Otranto. De legende dateert uit de 12e eeuw en vertelt ons dat het gebouw werd gesticht nadat Tancredi d'Altavilla, graaf van Lecce en later de koning van Sicilië, tijdens een jachttocht de plek tegenkwam en de Madonna tussen de hoorns van een hert zag verschijnen. Hoewel dit verhaal ons de naam van de abdij van vandaag geeft, is het echte verhaal dat de Normandische prins Bohemund I van Antiochië eigenlijk al een Grieks-orthodox klooster van groot belang had gesticht op de plek die voor enige tijd tussen de 11e een belangrijk leercentrum was en 12e eeuw. Het klooster bleef manuscripten produceren en groeide in de volgende eeuwen ook in omvang en prestige door de aanwezige landbouw. Helaas was een noodlottige aanval in 1711 door Turkse piraten op het bloeiende klooster volkomen rampzalig voor de monniken en hun manier van leven, en zorgde ervoor dat het gebouw tot de 20e eeuw volledig werd verlaten.
Ten slotte werd in 1965 de restauratie van het lang verlaten en verwoeste gebouw uitgevoerd in opdracht van de provincie Lecce. In 2012 werd dit voortgezet onder de FAI (de Fondo Ambiente Italian, een Italiaanse non-profitorganisatie die het artistieke en natuurlijke erfgoed van het land bewaart en promoot) en werd de abdij aan hen toevertrouwd in bruikleen van de provincie, waardoor deze prachtige schoonheid opengesteld kan worden voor bezoek van het publiek. Er wordt tot op de dag van vandaag nog steeds gewerkt aan de site, maar gelukkig worden bezoeken hierdoor niet gehinderd.
De site wordt tegenwoordig gekenmerkt door een sfeervolle Romaanse kerk met een driedelige façade die wordt gekenmerkt door een centraal portaal uit de 13e eeuw, waarvan de intrados reliëfs tonen van scènes van de Annunciatie, het bezoek aan Sint-Elisabeth, de koningen en de vlucht in Egypte. Dit centrale portaal wordt geflankeerd door een klein lancetvenster aan weerszijden en wordt bekroond door een klein roosvenster. Aan de linkerkant van het gebouw is een portiek bevestigd met cilindrische en veelhoekige kolommen die kapitelen in witte Leccese-steen ondersteunen, ook daterend uit de jaren 1200 en een decoratieve put uit de 16e eeuw. Binnen wordt het drie-travee-formaat van de gevel gespiegeld met drie beuken. Opvallende decoratieve details zijn de baldakijn boven het hoofdaltaar dat dateert uit 1269 en de 13e en 14e-eeuwse Byzantijnse fresco's in de apsis, bogen en langs de muren. Sommige van de originele fresco's moesten echter tijdens het restauratieproces van het gebouw naar een nabijgelegen museum worden verplaatst, zodat ze veiliger en beter onderhouden konden worden weergegeven.
Een waar Romaans meesterwerk en alsof het zo uit een fotoboek komt, dit prachtige architecturale pareltje is een must-see voor liefhebbers die op vakantie zijn in Apulië en op zoek naar enkele van de meest bijzondere bezienswaardigheden in dit deel van Italië.
de Abbazia di Santa Maria a Cerrate, of de abdij van Santa Maria in Cerrate, is een sfeervol architectonisch pareltje en een van de belangrijkste voorbeelden van de Romaanse stijl van Otranto. De legende dateert uit de 12e eeuw en vertelt ons dat het gebouw werd gesticht nadat Tancredi d'Altavilla, graaf van Lecce en later de koning van Sicilië, tijdens een jachttocht de plek tegenkwam en de Madonna tussen de hoorns van een hert zag verschijnen. Hoewel dit verhaal ons de naam van de abdij van vandaag geeft, is het echte verhaal dat de Normandische prins Bohemund I van Antiochië eigenlijk al een Grieks-orthodox klooster van groot belang had gesticht op de plek die voor enige tijd tussen de 11e een belangrijk leercentrum was en 12e eeuw. Het klooster bleef manuscripten produceren en groeide in de volgende eeuwen ook in omvang en prestige door de aanwezige landbouw. Helaas was een noodlottige aanval in 1711 door Turkse piraten op het bloeiende klooster volkomen rampzalig voor de monniken en hun manier van leven, en zorgde ervoor dat het gebouw tot de 20e eeuw volledig werd verlaten.
Ten slotte werd in 1965 de restauratie van het lang verlaten en verwoeste gebouw uitgevoerd in opdracht van de provincie Lecce. In 2012 werd dit voortgezet onder de FAI (de Fondo Ambiente Italian, een Italiaanse non-profitorganisatie die het artistieke en natuurlijke erfgoed van het land bewaart en promoot) en werd de abdij aan hen toevertrouwd in bruikleen van de provincie, waardoor deze prachtige schoonheid opengesteld kan worden voor bezoek van het publiek. Er wordt tot op de dag van vandaag nog steeds gewerkt aan de site, maar gelukkig worden bezoeken hierdoor niet gehinderd.
De site wordt tegenwoordig gekenmerkt door een sfeervolle Romaanse kerk met een driedelige façade die wordt gekenmerkt door een centraal portaal uit de 13e eeuw, waarvan de intrados reliëfs tonen van scènes van de Annunciatie, het bezoek aan Sint-Elisabeth, de koningen en de vlucht in Egypte. Dit centrale portaal wordt geflankeerd door een klein lancetvenster aan weerszijden en wordt bekroond door een klein roosvenster. Aan de linkerkant van het gebouw is een portiek bevestigd met cilindrische en veelhoekige kolommen die kapitelen in witte Leccese-steen ondersteunen, ook daterend uit de jaren 1200 en een decoratieve put uit de 16e eeuw. Binnen wordt het drie-travee-formaat van de gevel gespiegeld met drie beuken. Opvallende decoratieve details zijn de baldakijn boven het hoofdaltaar dat dateert uit 1269 en de 13e en 14e-eeuwse Byzantijnse fresco's in de apsis, bogen en langs de muren. Sommige van de originele fresco's moesten echter tijdens het restauratieproces van het gebouw naar een nabijgelegen museum worden verplaatst, zodat ze veiliger en beter onderhouden konden worden weergegeven.
Een waar Romaans meesterwerk en alsof het zo uit een fotoboek komt, dit prachtige architecturale pareltje is een must-see voor liefhebbers die op vakantie zijn in Apulië en op zoek naar enkele van de meest bijzondere bezienswaardigheden in dit deel van Italië.
Foto credits
Foto 1: Marzoide88 / CC BY-SA 3.0
Foto 1: Marzoide88 / CC BY-SA 3.0