Als je eenmaal een vakantiewoning in Milaan hebt gevonden, dan moet je beslist het Laatste Avondmaal van da Vinci gaan zien. Een van de meest iconische werken in de geschiedenis van de kunst, het is al sinds vele eeuwen generaties van grote invloed op andere kunstenaars en is een werk dat de meesten ooit in hun leven hebben wel ergens hebben gezien. Maar zoals met veel dingen, het is een geheel andere ervaring om een werk van zo'n kaliber met je eigen ogen te zien.
Het Laatste Avondmaal is een muurschildering uit het einde van de 15e eeuw (let wel: het is een muurschildering en geen fresco, dit zal later van belang zijn!) Het meesterwerk werd geschilderd door de wereldberoemde Leonardo da Vinci op een muur in de refter van het klooster van Santa Maria delle Grazie in Milaan. Men gaat ervan uit dat hij hiermee tussen 1495 en 1496 begon en uiteindelijk werd het in gebruik genomen als onderdeel van een renovatieplan voor het kloostercomplex. Dit alles werd gesponsord door de hertog van Milaan, Ludovico Sforza, die toentertijd de grote begunstiger en beschermheer van da Vinci was.
Afgebeeld zien we Het Laatste Avondmaal van Jezus met zijn discipelen, zoals verteld in het Evangelie van Johannes, 13:21. Dit was een bijzonder populaire scène in de Europese kunst en was dan ook al vele malen eerder geportretteerd, maar de compositie en dynamische en emotionele actie van da Vinci zou dus nog zeer invloedrijk worden. Hij koos ervoor om het moment af te beelden waarop Jezus aankondigde dat een van de discipelen hem zou verraden en hun uiteenlopende reacties hierop en de daaruit voortvloeiende chaos.
Ondanks de grote invloed, het belang en de schoonheid van het werk noemde, Henry James het ooit 'een illustere invalide' terwijl Aldous Huxley het 'het droevigste kunstwerk van de wereld' noemde. Dit komt door de staat waarin het vandaag de dag nog steeds verkeert. Het werk bestaat natuurlijk al eeuwen, heeft schade opgelopen in de Tweede Wereldoorlog, slechte restauratie in het verleden en da Vinci's eigen inventiviteit hebben allemaal hun tol geëist, maar het is misschien de kunstenaar die hier de grootste schuldige is. Altijd de grote uitvinder, hij besloot om een experimentele mix van olie en tempera te gebruiken, omdat hij een methode wilde vinden om meer detail en helderheid mogelijk te maken dan de traditionele fresco's dat toentertijd konden bieden. Het Laatste Avondmaal werd geschilderd op een droge muur in plaats van op het gebruikelijke natte gips en omdat een fresco niet kan worden aangepast terwijl de kunstenaar werkt, koos hij ervoor om de stenen muur af te dichten met een dubbele laag gedroogd gips. Hij voegde tevens een onderlaag van wit lood toe om de helderheid van de olie en tempera die er bovenop werd aangebracht, te verbeteren. Door deze veranderingen kon hij jarenlang aan het schilderij werken in plaats van de gebruikelijke weken. Maar zelfs al tijdens zijn leven was deze onstabiele mix rampzalig en werd slijtage al snel zichtbaar.
Gelukkig bestaat het prachtige vandaag de dag nog steeds; lees dus zeker ook het volgende artikel om meer te weten te komen over zijn redding en hoe je een bezoek kunt brengen!
Afgebeeld zien we Het Laatste Avondmaal van Jezus met zijn discipelen, zoals verteld in het Evangelie van Johannes, 13:21. Dit was een bijzonder populaire scène in de Europese kunst en was dan ook al vele malen eerder geportretteerd, maar de compositie en dynamische en emotionele actie van da Vinci zou dus nog zeer invloedrijk worden. Hij koos ervoor om het moment af te beelden waarop Jezus aankondigde dat een van de discipelen hem zou verraden en hun uiteenlopende reacties hierop en de daaruit voortvloeiende chaos.
Ondanks de grote invloed, het belang en de schoonheid van het werk noemde, Henry James het ooit 'een illustere invalide' terwijl Aldous Huxley het 'het droevigste kunstwerk van de wereld' noemde. Dit komt door de staat waarin het vandaag de dag nog steeds verkeert. Het werk bestaat natuurlijk al eeuwen, heeft schade opgelopen in de Tweede Wereldoorlog, slechte restauratie in het verleden en da Vinci's eigen inventiviteit hebben allemaal hun tol geëist, maar het is misschien de kunstenaar die hier de grootste schuldige is. Altijd de grote uitvinder, hij besloot om een experimentele mix van olie en tempera te gebruiken, omdat hij een methode wilde vinden om meer detail en helderheid mogelijk te maken dan de traditionele fresco's dat toentertijd konden bieden. Het Laatste Avondmaal werd geschilderd op een droge muur in plaats van op het gebruikelijke natte gips en omdat een fresco niet kan worden aangepast terwijl de kunstenaar werkt, koos hij ervoor om de stenen muur af te dichten met een dubbele laag gedroogd gips. Hij voegde tevens een onderlaag van wit lood toe om de helderheid van de olie en tempera die er bovenop werd aangebracht, te verbeteren. Door deze veranderingen kon hij jarenlang aan het schilderij werken in plaats van de gebruikelijke weken. Maar zelfs al tijdens zijn leven was deze onstabiele mix rampzalig en werd slijtage al snel zichtbaar.
Gelukkig bestaat het prachtige vandaag de dag nog steeds; lees dus zeker ook het volgende artikel om meer te weten te komen over zijn redding en hoe je een bezoek kunt brengen!
